art 42 ustawy o vat

Import usług regulowany art. 28b w pliku JPK V7M (rozliczenia miesięczne) lub JPK V7K (rozliczenie kwartalne) należy wykazać zarówno po stronie podatku należnego w pozycji Import usług nabywanych od podatników podatku od wartości dodanej, do których stosuje się art. 28b ustawy, jak i po stronie podatku naliczonego w pozycji Nabycie Dostawa tego typu opodatkowana jest stawką 0%, przy spełnieniu określonych w art. 42 ustawy o VAT warunków. W szczególności należy posiadać dowody potwierdzające, że towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z terytorium Polski i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego UE. Analizując powołane powyżej przepisy należy stwierdzić, że prawo do zastosowania preferencyjnej stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest - w myśl art. 42 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT - od zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT UE. Przepis ten należy interpretować w kontekście zapisu art. 99 ustawy o Skorzystaj z usług doświadczonych prawników. Art. 21. pod. tow. i usł. - Ustawa o podatku od towarów i usług - 1. Mały podatnik może wybrać metodę rozliczeń polegającą na tym, że obowiązek podatkowy w odniesieniu do dokonywanych przez niego dostaw towarów i świadczenia usług Przykład. Sprzedaż w rozumieniu ustawy o VAT jest definiowana jako dostawa towarów, jednak nie z powodu przeniesienia prawa własności, ale ze względu na spełnienie kryterium przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Dostawa towarów w rozumieniu ustawy o VAT oznacza faktyczne dysponowanie danym towarem, przy czym Wie Erkenne Ich Ob Ein Mann Flirtet. 10:24, Podatnicy mają możliwość wyboru dokumentowania WDT zgodnie z polską Ustawą VAT lub zgodnie ze zmienionym unijnym rozporządzeniem 282/2011 Zgodnie z art. 42 pkt 2 Ustawy VAT wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Art. 42 ust. 3 Ustawy VAT stanowi, iż dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),2) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku- z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. Natomiast zgodnie z art. 42 ust. 11 ustawy VAT, w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Podatnik, który złożył wniosek o interpretację indywidualną miął wątpliwość wynikającą z faktu, że 1 stycznia 2020 r. zaczęło obowiązywać Rozporządzenie Wykonawcze Rady (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniające Rozporządzenie Wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi. Zgodnie z art. 45a ust. 1 Rozporządzenia, do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty, w przypadku posiadania przez sprzedawcę dokumentów wymienionych szczegółowo w tym przepisie. Podatnik powziął wątpliwość, czy konkretne dokumenty, którymi dysponuje i które będą również dokumentować WDT w 2020 r., będą wystarczające do stosowania stawki 0% VAT w 2020 r. Pytanie podatnika dotyczyło charakteru art. 45a Rozporządzenia - czy wskazuje on niezbędne i konieczne dla zastosowania stawki 0% dokumenty (warunki zastosowania stawki 0% VAT dla WDT), czy też nie. Organ podatkowy w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 28 lutego 2020 r. (sygn. stwierdził, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione. Dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Zatem posiadanie przez dostawcę dokumentów, o których mowa w art. 42 ust. 3 i 11 ustawy będzie uprawniało – również od dnia 1 stycznia 2020 r. – do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. Spis treści: Kiedy powstaje obowiązek rejestracji do VAT-UE u podatników VAT czynnych (vatowców)? Wewnątrzwspólnotowa dostawa (WDT) Wewnątrzwspólnotowe nabycie (WNT) Nabycie/import usług Świadczenie usług dla podatników VAT-UE lub osób prawnych niebędących podatnikami Jak zarejestrować się do VAT UE? Kiedy do VAT-UE powinni się zarejestrować podatnicy korzystający ze zwolnienia z VAT (nievatowcy) Przed dniem dokonania pierwszego nabycia/importu usług Przed dniem świadczenia pierwszej usługi Nabycia towarów Jak wypełnić VAT-R? Obowiązek rejestracji jako podatnik VAT-UE nie dotyczy podmiotów, które świadczą usługi na rzecz osób fizycznych z innych niż Polska krajów Unii Europejskiej, nieprowadzących działalności gospodarczej. Kiedy powstaje obowiązek rejestracji do VAT-UE u podatników VAT czynnych (vatowców)? Podatnicy VAT czynni zobowiązani są do zgłoszenia rejestracyjnego do VAT-UE przed dokonaniem pierwszej transakcji: z kontrahentem zagranicznym w Unii Europejskiej – w przypadku sprzedaży towarów, zakupu towarów, świadczenia usług oraz nabycia/importu usług, z kontrahentem spoza UE – w przypadku importu usług (np. zakup licencji, oprogramowania itd.) Wewnątrzwspólnotowa dostawa (WDT) WDT podlega opodatkowaniu stawką 0% jeśli sprzedawca i nabywca mają numer VAT-UE oraz podatnik posiada w swojej dokumentacji dowody, iż towar będący przedmiotem transakcji został wywieziony z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy na terytorium państwa unijnego innego niż terytorium kraju (art 42. ustawy o VAT). Wewnątrzwspólnotowe nabycie (WNT) Jeżeli zarejestrowany podatnik VAT-UE kupuje towar od podmiotu zarejestrowanego w jego kraju jako podatnik VAT-UE, to zagraniczny sprzedawca ma obowiązek sprzedać towar przy zastosowaniu stawki VAT 0%. Polski nabywca – podatnik VAT-UE zobowiązany jest do naliczenia podatku VAT w Polsce i odprowadzenia go do polskiego US. A zatem polski podatnik jednocześnie musi naliczyć podatek VAT i ująć transakcję w ewidencji sprzedaży VAT, jak i może odliczyć VAT z racji zakupu i ująć w ewidencji zakupów VAT. W konsekwencji transakcja z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest neutralna pod względem podatku VAT. Nabycie/import usług Dla których miejsce świadczenia (kraj opodatkowania) zostało określone w kraju, w którym nabywca ma siedzibę, stałe miejsce działalności lub miejsce zamieszkania (art. 28b ustawy o VAT). Co do zasady nabycie usług z zagranicy (zarówno od podmiotów z UE, jak i spoza niej) jest opodatkowane w kraju usługobiorcy (poza wyjątkami wymienionymi w art. 28d, 28e, 28f, 28g, 28i i 28j). Zakupiona usługa zostaje wówczas sprzedana bez naliczenia podatku VAT w kraju zagranicznego sprzedawcy. Obowiązek odprowadzenia podatku od tej transakcji spoczywa na nabywcy w Polsce. A zatem polski podatnik jednocześnie musi naliczyć podatek VAT i ująć transakcję w ewidencji sprzedaży VAT, jak i może odliczyć VAT z racji zakupu i ująć w ewidencji zakupów VAT. W konsekwencji transakcja z tytułu nabycia/importu usług jest neutralna pod względem podatku VAT. Świadczenie usług dla podatników VAT-UE lub osób prawnych niebędących podatnikami Świadczenie usług dla podatników VAT-UE lub osób prawnych niebędących podatnikami ale zidentyfikowanych na potrzeby VAT-UE, dla których miejsce świadczenia (kraj opodatkowania) zostało określone w kraju, w którym nabywca ma siedzibę, stałe miejsce działalności lub zamieszkania, inne niż zwolnione od podatku od wartości dodanej lub opodatkowanej stawką 0% (art. 100 ust. 1 pkt 4). Jest to sprzedaż usług na rzecz podatników z UE, dla których miejsce świadczenia zostało określone w kraju nabywcy. W przypadku wewnątrzwspólnotowego świadczenia usług podatnik wystawia fakturę z adnotacją “odwrotne obciążenie”. Jak zarejestrować się do VAT UE? Podatnicy VAT czynni rejestrują się do VAT-UE składając aktualizację deklaracji VAT-R, zaznaczają na formularzu w części pole 58 (VAT-R wersja 14). Od momentu rejestracji na potrzeby transakcji wymienionych wyżej vatowcy unijny podają przed NIPem prefiks PL. Vatowcy zarejestrowani do VAT-UE dokonujący transakcji: wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub sprzedający usługi podatnikom zarejestrowanym w UE są zobowiązani do składania deklaracji podsumowującej VAT-UE. Informację podsumowującą VAT-UE wysyła się do urzędu elektronicznie do 25 dnia miesiąca, następującego po miesiącu, w którym miała miejsce transakcja wewnątrzwspólnotowa. Zobacz nasz film podsumowujący najważniejsze informacje na temat VAT UE: Kiedy do VAT-UE powinni się zarejestrować podatnicy korzystający ze zwolnienia z VAT (nievatowcy) Nievatowcy zobowiązani są do zgłoszenia rejestracyjnego do VAT-UE w następujących przypadkach: Przed dniem dokonania pierwszego nabycia/importu usług Przed dniem dokonania pierwszego nabycia/importu usług, dla których miejsce świadczenia (kraj opodatkowania) zostało określone w kraju, w którym nabywca ma siedzibę, stałe miejsce działalności lub miejsce zamieszkania (art. 28b ustawy o VAT). Co do zasady nabycie usług z zagranicy (zarówno od podmiotów z UE, jak i spoza niej) jest opodatkowane w kraju usługobiorcy (poza wyjątkami wymienionymi w art. 28d, 28e, 28f, 28g, 28i i 28j). Po dokonaniu importu usług polski podatnik nalicza podatek VAT należny od importu tych usług i wykazuje go na deklaracji VAT- 9M (podatek VAT jest kosztem), składanej do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym miał miejsce import usług. Przed dniem świadczenia pierwszej usługi Przed dniem świadczenia pierwszej usługi dla podatników VAT-UE lub osób prawnych niebędących podatnikami, ale zidentyfikowanych na potrzeby VAT-UE, dla których miejsce świadczenia (kraj opodatkowania) zostało określone w kraju, w którym nabywca ma siedzibę, stałe miejsce działalności lub zamieszkania, inne niż zwolnione od podatku od wartości dodanej lub opodatkowanej stawką 0% (art. 100 ust. 1 pkt 4). Jest to sprzedaż usług na rzecz podatników z UE, dla których miejsce świadczenia zostało określone w kraju nabywcy. Nabycia towarów Nabycia towarów – gdy wartość nabytych towarów z UE przekroczy kwotę zł rocznie. Do momentu przekroczenia podanego limitu nievatowiec jest zwolniony z obowiązku naliczania podatku VAT. Osiągnięcie kwoty granicznej powoduje u podatnika zwolnionego z VAT obowiązek opodatkowania transakcji i wykazania podatku należnego na deklaracji VAT-8. Podatek VAT jest księgowany jako koszt podnoszący wartość nabytego towaru. Podatnik może dobrowolnie zarejestrować się jako podatnik VAT-UE przed przekroczeniem limitu. Jak wypełnić VAT-R? Podatnicy zwolnieni z VAT zgłaszają się do VAT-UE na formularzu rejestracyjnym VAT-R zaznaczając na formularzu w części pole 59 i/ lub 60 (VAT-R wer. 14). Rejestracja jako vatowiec UE nie oznacza, że podatnik traci prawo do dotychczasowego zwolnienia z podatku VAT. Od momentu rejestracji na potrzeby transakcji wymienionych wyżej vatowcy unijny podają przed NIP-em prefiks PL. Nievatowcy zarejestrowani do VAT-UE dokonujący transakcji: wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub sprzedający usługi podatnikom zarejestrowanym w UE są zobowiązani do składania deklaracji podsumowującej. Informację podsumowującą VAT-UE wysyła się do urzędu elektronicznie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym miała miejsce transakcja wspólnotowa. Najważniejsze pytania 🔸Kiedy powstaje obowiązek rejestracji do VAT-UE u vatowców? Przed dokonaniem pierwszej transakcji z kontrahentem zagranicznym w Unii Europejskiej lub z kontrahentem spoza UE. 🔸Jak zarejestrować się do VAT UE? Podatnicy VAT czynni rejestrują się do VAT-UE składając aktualizację deklaracji VAT-R, zaznaczają na formularzu w części pole 58 (VAT-R wersja 14). 🔸Jak wypełnić VAT-R? Podatnicy zwolnieni z VAT zgłaszają się do VAT-UE na formularzu rejestracyjnym VAT-R zaznaczając na formularzu w części pole 59 i/ lub 60 (VAT-R wer. 14). Objaśnienia Ministra Finansów dotyczące WDT wydane 17 grudnia 2020 roku stanowią usystematyzowanie dotychczasowej praktyki stosowania przepisów w zakresie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Należy przypomnieć, że objaśnienia nie dotyczą wszystkich warunków zastosowania stawki VAT 0%, a jedynie jednego z nich. MF odniosło się do sytuacji, gdy towary zostały wysłane lub przetransportowane przez dostawcę z państwa członkowskiego UE do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego UE. Wybór podstawy prawnej dla dokumentowania dostarczenia towarów Podatnik, który dokonuje WDT na terytorium innego kraju członkowskiego UE może w celu udokumentowania dostarczenia towarów do nabywcy dokonać wyboru i stosować: przepisy Rozporządzenia 282/2011 (dalej: Rozporządzenie), które zostały dodane Rozporządzeniem 2018/1912, alboprzepisy ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT). Posiadanie dokumentów wskazanych w Rozporządzeniu lub ustawie o VAT tworzy domniemanie, że podatnik dostarczył towary do kontrahenta na terytorium innego kraju członkowskiego UE. Natomiast w razie braku ich posiadania nie można przyjąć domniemania odwrotnego, że podatnik nie dostarczył towarów do kontrahenta w innym państwie członkowskim UE. Wybrana podstawa prawna wymusi posiadanie odpowiednich dowodów Objaśnienia podatkowe w zakresie WDT potwierdzają stanowisko Ministra Finansów zawarte w interpretacjach indywidualnych, np. w interpretacji Dyrektora KIS z dnia 9 września 2020 roku o znaku Zgodnie z nimi podatnik po 1 stycznia 2020 roku nadal ma wybór pomiędzy stosowaniem przepisów Rozporządzenia a ustawy o VAT. Stanowisko to jest korzystne zwłaszcza dla tych podatników, którzy dysponują dowodami dostarczenia towarów do kontrahentów zgodnie z zasadami obowiązującymi przed dniem 1 stycznia 2020 roku. Rodzaje dowodów wywozu towarów zawarte w Rozporządzeniu Przepisy Rozporządzenia zawierają dwie grupy dowodów, które potwierdzają dostarczenie towarów przez podatnika do kontrahenta na terytorium innego państwa członkowskiego UE. Pierwsza z nich to dowody grupy A, czyli dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak: podpisany list przewozowy CMR;konosament;faktura za towarowy przewóz lotniczy lub faktura od przewoźnika towarów. Drugi zbiór stanowią dowody grupy B, a więc: polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów;dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport;dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, np. notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego przeznaczenia;poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie produktów w tym państwie członkowskim. Sprzedawca zobowiązany jest do posiadania dwóch dowodów z grupy A lub pojedynczego dowodu z grupy A oraz pojedynczego dowodu z grupy B. Jeżeli dostawy produktów dokonuje nabywca (lub osoba trzecia na jego rzecz), to sprzedawca musi dysponować oświadczeniem nabywcy, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na rzecz kupującego. Nabywca towarów zobowiązany jest do dostarczenia podatnikowi oświadczenia do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy. Jak wyjaśnia Minister Finansów termin ten ma charakter instrukcyjny, a więc w razie opóźnienia w jego dostarczeniu podatnik nadal ma prawo do zastosowania stawki 0%. Nabywca i sprzedawca powinni stanowić niezależne podmioty Dowody z grupy A oraz B wydane od sprzedawcy oraz nabywcy muszą być niezależne od siebie nawzajem. Dwóch stron nie uznaje się za „niezależne”, jeżeli posiadają tę samą osobowość prawną lub też między nimi istnieją powiązania: o charakterze rodzinnym;inne niż rodzinne bliskie powiązania o charakterze osobistym;organizacyjne;własnościowe;w zakresie członkostwa;finansowe;prawne. Dowody w formie elektronicznej i papierowej Dowody grupy A oraz B wymienione w Rozporządzeniu podatnik może posiadać w dowolnej formie. Może to być wydruk papierowy, ale również dokument udostępniony drogą elektroniczną (np. e-mail, skan lub faks dokumentu). Wywóz towarów własnymi środkami transportu Objaśnienia zawierają również wskazówkę dla podatników dokonujących dostawy towarów własnym środkiem transportu. W takim przypadku niemożliwe będzie pozyskanie dwóch niezależnych dowodów od sprzedawcy oraz od nabywcy. W związku z powyższym podatnik powinien stosować przepisy ustawy o VAT. Rodzaje dowodów wywozu towarów zawarte w ustawie o VAT Art. 42 ust. 3 ustawy o VAT zawiera dwie grupy dowodów, które podatnik zobowiązany jest posiadać w celu udowodnienia dostarczenia towarów do nabywcy w innym państwie członkowskim. Grupa pierwsza to dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika, tj.: Międzynarodowy Kolejowy List Przewozowy (CIM) lub Międzynarodowy Kolejowy List Przewozowy (SMGS);konosament stanowiący list przewozowy przy transporcie towarów drogą morską;Międzynarodowy Samochodowy List Przewozowy (CMR) stwierdzający fakt zawarcia umowy o przewóz drogowy;Międzynarodowy Lotniczy List Przewozowy (AWB), który stwierdza zawarcie umowy o przewóz w transporcie lotniczym. Grupę drugą stanowi specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku. Jest to wyliczenie, które podatnik może sporządzić w formie odrębnego dokumentu lub może nim dysponować w ramach wystawionej faktury. Należy pamiętać, że w każdym przypadku kluczowe jest osiągnięcie celu, jakim jest możliwość identyfikacji towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy. Dostawa towarów własnym środkiem transportu zgodnie z ustawą o VAT W przypadku dostawy towarów własnym środkiem transportu na zasadach regulowanych ustawą o VAT podatnik, oprócz specyfikacji poszczególnych sztuk towarów, powinien posiadać dodatkowe dowody. Może to być dokument zawierający co najmniej: imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów;adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy;określenie towarów i ich ilości;potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju dostawcy;rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary lub numer lotu – w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego. Dokumenty uzupełniające wskazane w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT Przepisy ustawy o VAT w art. 42 ust. 11 zawierają również przykładową listę dowodów uzupełniających. Podatnik powinien je posiadać, jeśli dowody określone powyżej nie wskazują jednoznacznie, że towary zostały dostarczone do nabywcy. Są to np.: korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;dokument potwierdzający zapłatę za towar (z wyjątkiem przypadków gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku – inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania);dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju dostawcy. Obalenie domniemania wywozu towarów przez organy podatkowe Organy podatkowe mogą obalić domniemanie dostarczenia przez podatnika towarów do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego. Ciężar wykazania, że choć podatnik posiada dowody określone w Rozporządzeniu lub ustawie o VAT, ale w rzeczywistości towary nie zostały wysłane lub przetransportowane do nabywcy, spoczywa na organie podatkowym. Domniemanie można zatem obalić, gdy przy istnieniu niezbędnych przesłanek organy podatkowe wykażą, że towary nie zostały w rzeczywistości wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium UE. Taka sytuacja może przykładowo mieć miejsce, gdy organy podatkowe stwierdzą podczas kontroli, że towary nadal znajdują się w magazynie dostawcy. Podobnie będzie, gdy organy podatkowe powezmą wiedzę o incydencie w trakcie transport, w wyniku którego towary uległy zniszczeniu przed opuszczeniem terytorium kraju. W celu skutecznego obalenia domniemania nie jest jednak wystarczające stwierdzenie, że zachodzi podejrzenie powyższych uchybień w zakresie transportu. Obalenie domniemania może nastąpić tylko wtedy, gdy organy podatkowe są w posiadaniu dowodów, z których wynika, że wysyłka lub transport towarów nie miały miejsca. WDT wymaga ciągłego monitorowania praktyki stosowania przepisów Kwestie wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów i możliwości zastosowania stawki VAT 0% wymagają ciągłego analizowania orzecznictwa oraz nowych interpretacji. Będziemy na bieżąco śledzić praktykę stosowania przepisów dotyczących dokumentowania WDT w celu zastosowania przez podatników stawki 0%. Gdy tylko dostępne będą nowe ciekawe wnioski w tym zakresie, niezwłocznie Państwa o tym poinformujemy. W razie dodatkowych pytań lub wątpliwości uprzejmie prosimy o kontakt. Autor:Maciej Kozub, Specjalista ds. podatku VAT Wir verwenden Cookies auf unserer Website./We use cookies on our website./Używamy plików cookie na naszej stronie internetowej. Polscy przedsiębiorcy w coraz większym stopniu współpracują z podmiotami z Unii Europejskiej. Sprzedaż towarów wysyłanych do innych krajów Unii Europejskiej wzrasta co rok. Tym samym bardzo ważne jest odpowiednie dokumentowanie WDT, aby podatnicy mogli stosować preferencyjną stawkę podatku VAT. Co istotne, w tym roku ustawodawca zmienił w sposób zasadniczy przepisy związane z WDT. Od 1 stycznia 2020 roku obowiązuje art. 45a rozporządzenia 282/2011 określający rodzaje dokumentów, które mogą dalej potwierdzać WDT. Powyższe regulacje podatnicy mogą stosować zamiast przepisów krajowych. Od 1 lipca 2020 roku zmodyfikowano jeden z warunków stosowania stawki 0% do WDT oraz dodane zostało nowe kryterium jej stosowania. W niniejszym artykule w sposób szczegółowy przeanalizujemy zmiany w WDT, jakie obowiązują od 1 lipca. Zmiany w WDT od 1 lipca 2020 roku dotyczące stosowania warunku korzystania ze stawki 0% Od 1 lipca 2020 roku zmianie uległ art. 42 ust. 1 i 1a ustawy o podatku od towarów i usług – dalej ustawa o VAT. Z nowych zapisów regulacji art. 42 ust. 1 i 1a wynikają cztery warunki stosowania stawki 0% do WDT. Oto one: dostawa została dokonana na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany przez państwo członkowskie, który podano dostawcy; przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy dostawca posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju; dostawca, składając deklarację VAT, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE; dostawca w terminie złożył prawidłową informację podsumowującą VAT UE; względnie – jeżeli wystąpiło uchybienie – dostawca należycie wyjaśnił to na piśmie naczelnikowi urzędu skarbowego. Co istotne, wszystkie te warunki muszą być spełnione łącznie. W przypadku gdy któryś z nich nie zostanie zrealizowany, podatnik winien zastosować stawkę krajową. Ustawodawca nie wprowadził przepisów przejściowych dotyczących stosowania nowych warunków – czyli mają one zastosowanie do WDT dokonanych już od 1 lipca 2020 roku. Rejestracja VAT UE nabywcy – sposób podania Warunkiem stosowania stawki 0% do WDT jest, aby dostawa została dokonana na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer VAT UE nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy. Warto przypomnieć, że numer VAT UE to dwuliterowy kod danego państwa członkowskiego. Co istotne, numer ten nabywca powinien podać podatnikowi (patrz art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT). Przykład 1. Podatnik dokonał WDT na rzecz czeskiego podatnika. Podatnik ten jest co prawda zarejestrowany jako podatnik VAT UE w Czechach, odbiorca towarów nie podał jednak czeskiego prefiksu dla dokonywanej transakcji. Kupujący przedstawił swój polski numer VAT. Czy w tej sytuacji podatnik może zastosować stawkę 0%? W analizowanej sytuacji warunek zastosowania stawki 0% nie jest spełniony, czyli podatnik winien opodatkować transakcję stawką krajową. Co jest istotną zmianą – nabywca ma podać swój numer VAT UE. Ponieważ ustawodawca nie określił, w jakiej formie ma to zrobić, tym samym odbiorca o numerze VAT UE może poinformować w sposób dowolnie wybrany przez siebie. Przykład 2. Podatnik z Polski wysyła swoje towary niemal do wszystkich krajów Unii Europejskiej. W związku ze zmianami przepisów wprowadził obowiązek wpisywania na formularzu zamówienia numeru VAT UE (pole informuje o nadaniu numeru). Powyższe ze względu na skalę działalności ma ułatwić podatnikowi spełnienie warunku poinformowania odbiorcy o jego numerze VAT UE. Czy taki sposób należy uznać za prawidłowy? Tak, powyższy sposób należy uznać za prawidłowy. W tej sytuacji omawiany warunek zastosowania stawki 0% do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów jest spełniony. Ponadto, co ważne, sposób informowania ze względu na skalę działalności stanowi istotne ułatwienie dla jest to jednak jedyny możliwy sposób informowania o numerze VAT UE. Przykład 3. Podatnik z Polski wysyła swoje towary do kontrahenta z Niemiec. W związku ze zmianami przepisów podatnik poprosił kontrahenta o numer NIP UE. Pismo, w którym poinformował o swoim numerze, kontrahent wysłał pocztą. Taki sposób jest prawidłowy. Odbiorca może także poinformować o swoim numerze np. w formie mailowej. Tym samym sposób poinformowania jest dowolny. Podatnik nie będzie musiał posiadać dokumentu z numerem VAT UE kontrahenta do każdej dostawy. Dokument taki może być przekazany w ciągu współpracy tylko raz. Ma to szczególne znaczenie dla podatników stale współpracujących z kontrahentem z innego kraju UE. Zmiany w WDT a dokumentowanie dostarczenia towarów do nabywcy na terytorium innego państwa UE Następnym warunkiem zastosowania stawki 0% do WDT jest posiadanie przez podatnika w swojej dokumentacji dowodów, iż towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z Polski i dostarczone do nabywcy na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego. Co istotne, podatnik powinien mieć wspomniane dokumenty, tj. potwierdzające wywóz i dostarczenie towarów do nabywcy z innego kraju, przed upływem terminu do złożenia deklaracji za dany okres rozliczeniowy. Niespełnienie powyższego warunku nie wyłącza jednak możliwości zastosowania stawki 0% do WDT. Podatnik bowiem może rozliczyć się w okresie późniejszym, po otrzymaniu tych dokumentów. W związku ze zmianami przepisów od 1 stycznia 2020 roku podatnicy chcący zastosować stawkę 0% do WDT mogą dokumentować fakt wywozu towarów z Polski i dostarczenia ich do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego na dwa sposoby. Pierwszy to stosowanie polskich przepisów zawartych w art. 42 ustawy o VAT, drugi – stosowanie przepisów unijnych z art. 45a rozporządzenia 282/2011. W tym zakresie, pomimo nowelizacji z 28 maja 2020 roku, nic nie uległo zmianie. W komunikacie Ministerstwa Finansów z 31 grudnia 2019 roku czytamy, że: „Rozporządzenie wykonawcze 2018/1912 w art. 45a wprowadza domniemania wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Niespełnienie warunków wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy o VAT, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione. Sytuacja taka nie ulegnie zmianie po wejściu w życie ustawy implementującej prawo unijne”. Rejestracja VAT UE dostawcy Następny warunek stosowania stawki 0% do wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów jest taki, aby dokonujący tej dostawy podatnik był zarejestrowany jako podatnik VAT UE. Co istotne, ten warunek nie uległ zmianie – podatnik winien powyższe kryterium spełnić w momencie składania deklaracji VAT, w której wykazuje WDT. Przykład 4. Polski podatnik 25 czerwca 2020 roku dokonał dostawy towaru na rzecz kontrahenta z Niemiec (kontrahent zarejestrowany jako VAT UE). Do 25 czerwca podatnik dokonywał jedynie dostaw krajowych i nie był zarejestrowany jako podatnik VAT UE – zrobił to 1 lipca 2020 roku. Tym samym w momencie składania deklaracji VAT-7 za czerwiec podatnik był już zarejestrowany i mógł zastosować stawkę 0% dla dostawy. Prawidłowe wykazanie WDT w informacji podsumowującej VAT UE 1 lipca 2020 roku ustawodawca dodał nowy warunek stosowania stawki 0% do WDT. Jest nim konieczność prawidłowego ich wykazania w informacji podsumowującej VAT UE. Powyższy obowiązek wynika z dodanego art. 42 ust. 1 ustawy o VAT. W świetle nowych uregulowań stawka 0% nie ma zastosowania, jeżeli: podatnik nie dopełnił obowiązku wykazania WDT w informacji podsumowującej VAT UE lub terminowego złożenia informacji podsumowującej VAT UE z wykazaną WDT albo złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych dotyczących WDT (w zakresie wymogów, o których mowa w art. 100 ust. 8 ustawy o VAT). Powyższe wyłączenie dotyczące informacji podsumowujących nie ma bezwzględnego charakteru. Nie ma ono bowiem zastosowania, w przypadku gdy podatnik należycie wyjaśnił na piśmie uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego. Ustawodawca nie wytłumaczył, jak podatnik ma rozumieć należyte wyjaśnienie uchybienia organowi podatkowemu. „Należyte wyjaśnienie uchybienia” to takie, które w sposób obiektywny uzasadnia jego wystąpienie. Tego typu okolicznościami na pewno są wszelkie zdarzenia losowe niezależne od podatnika. Ponadto wydaje się, iż może być nimi również brak dokumentów potwierdzających wywóz. Dopuszczalne jest również wyjaśnienie uchybienia w formie pisma elektronicznego przesłanego na elektroniczną skrzynkę podawczą (ESP). Podsumowując, omówione zmiany powodują, iż podatnik będzie musiał bardziej uważać na dokumentowanie i wykazywanie transakcji WDT. Przedsiębiorcy winni wprowadzić procedury, które uchronią ich przed błędami dokumentującymi WDT. Należy podkreślić, iż modyfikacje mają na celu głównie wyeliminowanie oszustw podatkowych związanych z transakcjami unijnymi. Potwierdzenie posiadania przez nabywcę właściwego i ważnego numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadanego przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, wraz z potwierdzeniem dokonania dostawy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju (dokumenty spedycyjne lub oświadczenie nabywcy) upoważniają podatnika do zastosowania stawki podatku 0 proc. dla dokonanej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 5 Ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( nr 54, poz. 535, ze zm.; dalej: ustawa o VAT) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają: 1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, 2. eksport towarów, 3. import towarów, 4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju, 5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. A zatem dostawy towarów dokonywane przez kontrahentów z różnych państw UE traktowane są jako dostawy wewnątrzwspólnotowe. Jeśli przy tym spełniono określone przesłanki ustawowe, to polski podatnik VAT dokonujący takiej transakcji na rzecz kontrahenta znajdującego się na obszarze UE może zastosować preferencyjną, 0-procentową, stawkę podatku od towarów i usług. Wg art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Stosownie do treści art. 41 ust. 3 ustawy o VAT w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0 proc., z zastrzeżeniem art. 42. Przepisy art. 42 ust. 1 ustawy o VAT szczegółowo określają warunki zastosowania 0-procentowej stawki podatku, a mianowicie wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 proc., pod warunkiem że: 1. podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów; 2. podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, o którym mowa w art. 99, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Pierwszy z ww. warunków zastosowania preferencyjnej stawki VAT dotyczy dokonania dostawy na rzecz podatnika posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej. Należy podkreślić, że ustawodawca w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT nie wskazuje, w jaki sposób należy uzyskać potwierdzenie faktu, iż nabywca posiada właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla potrzeb wewnątrzwspólnotowych transakcji, nadany przez państwo członkowskie. Zgodnie z art. 97 ust. 17-19 ustawy o VAT na wniosek zainteresowanego biuro wymiany informacji o podatku od towarów i usług lub naczelnik urzędu skarbowego potwierdza zidentyfikowanie bądź nie potwierdza zidentyfikowania określonego podmiotu na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Wniosek o identyfikację składa się na piśmie, faksem, telefonicznie lub pocztą elektroniczną. Ponadto Ministerstwo Finansów na swojej stronie internetowej odsyła zainteresowanych do systemu wymiany informacji VIES, stwierdzając: „Na stronie internetowej Komisji Europejskiej ( możliwe jest dokonanie potwierdzenia numerów identyfikacyjnych VAT swoich kontrahentów z państw członkowskich Unii Eu...

art 42 ustawy o vat